Gelukkig, we leven nog!

De dag begon zo mooi! Een prachtige zonsopgang! We zeiden nog tegen elkaar "wat een mooie afsluiting van onze vakantie. We waren nog minder dan 100 km verwijderd van ons huis. We vertrokken om half 10 van de mooie camperplaats in Karlskoga. 

We reden om 10.00 uur Värmland binnen en het voelde als thuiskomen. Nog welkom toegezwaaid door deze meneer aan de kant van de weg. Vijf minuten later raakten we in een slip want het was ineens spekglad! Jan kreeg hem er niet meer uit en lagen even later op z´n kant. We reden gelukkig heel rustig en ook was er haast geen verkeer op de weg want hij slipte naar links. Er reed een auto achter ons die meteen 112 belde. Ik hing boven Jan en we waren gelukkig geen van beiden gewond. Jan hield me tegen en ik heb rustig de gordel af gedaan. Jan lag op zijn deur en mijn deur kreeg ik niet omhoog. Dus moesten we naar achteren.

Dit zijn de eerste foto´s die ik maakte en moest eerst een baan naar achteren maken. Voordat ik bij het achterraam was ging er een tijdje overheen. Wat een bende!!! Jan was ondertussen de koelkast aan het afsluiten en ik heb de diepvries achterin uitgezet. We wilden geen kortsluiting! Ondertussen was de reddingsdienst gearriveerd en even later de Ambulance ook. Die keek ons meteen na en we zijn oké bevonden.

De man in rood heeft gebeld voor hulp. Bedankt lieve man! 

Nu ik de foto´s terug zie draait mijn maag om! Daar was ik nog in shock denk ik!

Ter oriëntering op de foto hieronder zitten de dakluiken links. Jan had de nieuwe koelkast even op de toiletdeur gezet om er langs te kunnen. Maar toen ze de camper weer rechtop zetten lag die natuurlijk weer beneden. Wat een nachtmerrie!

Jan moest ook nog even blazen van de politie en moest lachen toen hij het pijpje cadeau kreeg. Voor de rest was het wachten op de bergingsdienst. Ik stond helemaal te shaken en mocht in de politie auto gaan zitten om me op te warmen. 

Maar volgens mij heb ik de hele dag zitten bibberen en dat was echt niet van de kou alleen. Ondertussen hier en daar nog maar een foto van gemaakt. Wat moet je anders doen. Het blauwe stipje is de plek van het ongeluk. Op de foto hieronder zie je hoe terneergeslagen Jan was. Heel pijnlijk om te zien maar ik was alleen maar blij dat hij niks mankeerde. Om 11.50 uur kwam de bergingswagen eraan. Toen moest de camper omhoog en dacht ik dit komt nooit meer goed! Zo kraakte en kraste die over de grond. En wat zag de bestuurders kant eruit toen hij rechtop gezet was! Om te janken.

Ondertussen hadden we contact gehad met Ernst en die was met Marja onderweg naar Kristinehamn waar de camper heen gebracht ging worden.

Om 12.20 uur waren ze klaar. De reddingswerkers waren allang weg. Wij mochten met de politie mee rijden naar Kristinehamn. Die ging met maximaal 140 km per uur die kant op. Ik wilde nog zeggen dat het wel glad kon zijn hier en daar maar heb wijselijk mijn mond gehouden. 

Wij werden afgezet bij een caravan/camper dealer en daar een beker chocolademelk gedronken. Hadden verder nog niks gehad. Om 13.20 kwam ons campertje eraan en een half uur later stond hij op zijn plek. Wij gauw medicijnen, laptop en andere dingen eruit gehaald want ze sloten daar om 14.00 uur.

Ernst en Marja waren er precies om 14.00 uur en wilde eerst gauw de camper nog even zien. Daarna naar Munkfors gereden om nog even wat boodschappen te doen want er lag niks meer thuis in de koelkast. Bij de Coop voor kreeg Jan telefoon van Björkdungen dat mijn broer net naar het ziekenhuis was gebracht omdat hij al een paar dagen koorts had. Verder wisten ze nog niks en we kunnen morgen bellen voor meer nieuws. We hadden de thuiskomst vandaag wel heel anders voor gesteld. Maar waren ohh zo blij dat we er weer waren. Het was bij ons ook nog wit. Bedankt lieve Ernst en Marja dat jullie ons op wilden halen, jullie zijn kanjers!