Eerst naar Karlstad.

Vandaag moest Jan naar het ziekenhuis in Karlstad dus we waren al weer vroeg onderweg. We hebben de zon op zien komen bij -10ºC. Om 10.00 uur heeft hij mij in de stad afgezet en is naar het ziekenhuis gereden waar hij weer een nucleair onderzoek kreeg.

Ik ben eerst lekker door de stad gelopen. Ook wel weer eens gezellig i.p.v. Bergvik. Jan kreeg ondertussen vloeistof ingespoten en mocht daarna 3 uur zelf invullen. We spraken af in "Mitt i citty" waar we eerst wat gewinkeld hebben en daarna weer bij restaurant Yomo heerlijk hebben gegeten. Het was weer perfect voor elkaar en smaakte verrukkelijk! Om 13.00 uur zijn we naar de parkeerplaats bij het ziekenhuis gereden waar Jan het ziekenhuis in is gegaan waar een foto van zijn skelet is gemaakt net als in oktober voordat we naar Nederland gingen.

Ik ben in de tussentijd Mariebergsskogen in gewandeld en heb alle beestjes weer eens begroet. De koe werd er verlegen van. Daarna verder gelopen richting Natrium. Ze hadden een hele ijsbaan voor de kinderen gemaakt. Ze hadden er pinguïns neer gezet voor hulp bij het schaatsen, zo leuk. De lachspiegels vind ik ook altijd een succes. Daarna naar het strand gelopen en via het park naar de hoofdingang. Daar staan ook nog wat hele mooie beelden. Ook altijd leuk om te fotograferen. Daarna terug gelopen naar de parkeerplaats waar ik om 14.00 uur weer bij de auto was. Twintig minuten later zaten Jan en ik lekker aan de koffie.

Daarna door gereden naar Båstorp waar ik een heel leuk huisje heb gehuurd vlakbij de Göta älv. Daar kwamen we om 18.00 uur aan. Ons heerlijk geïnstalleerd en ben ik meteen aan mijn blog begonnen. Jan heeft ondertussen van warm gerookte zalm en gerookte regenboogforel lekkere hapjes gemaakt op vers stokbrood. Een goed begin van een paar daagjes weg! 

Een memorabele dag!

 Vandaag heb ik heel veel aan mijn vader gedacht. Hij is precies 50 jaar terug overleden op een leeftijd van 47 jaar. Mijn moeder werd 5 dagen later 47 jaar. Hij was al een tijdje ziek maar dat hij zo jong dood zou gaan hadden we niet aan zien komen. 

Hij kreeg een zeer indrukwekkende maar super simpele begrafenis. Alleen bloemen van naasten. Geen kerkdienst. De condoleances waren de dagen er voor al in het mortuarium geweest. Toen hij begraven werd stond het kerkhof naast de Hervormde kerk vol met familie en hele goede vrienden voor zover als dat al op dat kleine kerkhof paste. Daarvoor was het kerkplein zwart van de mensen, collega´s buren enz.. Dat is vaak als je zo midden in het leven staat. Na de begrafenis gingen we gewoon naar huis met zijn familie uit Friesland en mijn moeders familie uit Noord-Holland als ze dat nog wilden.  Daar had iedereen zich ook verzameld voor de begrafenis en de Friezen moesten ook weer terug naar huis natuurlijk. Mijn vader zou niet anders gewild hebben zo´n intieme begrafenis en misschien was het wel heel normaal voor die tijd. Mijn vader ligt na 50 jaar nog steeds op dezelfde plaats. (Mijn moeder is daar toen ze overleed bij gezet).  Mijn broer heeft op de begraafplaats nog iedereen bedankt voor hun komst. Hij was 20 jaar en ik 3 jaar jonger. Het was vreselijk natuurlijk dat we zo jong mijn vader moesten missen maar ikzelf vond het nog tien keer erger voor mijn moeder. Ze waren zo gelukkig geweest samen, een groot voorbeeld voor mij. Ook heeft het mij gevormd voor de rest van mijn leven. Heb altijd van het leven genoten voor zover het kon, want het leven kan zomaar afgelopen zijn. Blijf positief (lukt niet altijd hoor) en pluk de dag! Vanmiddag zijn we nog even naar mijn broer geweest die ondertussen 70 jaar is en de oudste van de laatste vier generaties. (Pake 55 jaar, overleden voordat ik werd geboren, en Oerpake 61 jaar) Er valt gelukkig nog goed met mijn broer te praten en is tevreden met zijn woonsituatie en beseft dat dit ook het beste voor hem is. Hij lijkt heel veel op onze vader alleen zat mijn vader altijd strak in het pak wat ik bij mijn broer nog nooit gezien heb. Het was een keurige, lieve rustige man. Blij dat hij mijn vader is geweest. Ik vind het alleen heel jammer dat ik maar zo weinig foto´s van hem heb want als er al foto´s gemaakt werden deed hij dat dus staat er dan niet op. Misschien heb ik het fotograferen ook wel van hem.

Het is wel een wat zware blog geworden maar hopelijk word de blog deze week weer wat vrolijker want we gaan weer een reisje maken. 

Een regenachtige dag!

Als Jan aan het werk is past Jan altijd gelukkig goed voor hem zelf.  Gehoorbeschermers, veiligheidsbril  en mondkapjes indien nodig. En natuurlijk een koplampje om goed zicht te hebben op zijn handen. Vandaag heeft hij gaatjes gedicht in de gipsplaten die hij heeft verwerkt en vanmiddag / vanavond is hij de schoorsteen gaan stukadoren. 

In twee dagen heb ik deze Jan van Haasteren puzzel gemaakt. Wat was hij weer leuk!