Een trieste dag!

De tekst slaat trouwens hoofdzakelijk op het weer. Alhoewel ik vanmorgen wel kon janken van de pijn in mijn lijf. Heb sinds begin december al veel last van stijve maar ook heel pijnlijke spieren. Eerst dacht ik dat het wel stress zou zijn. Maar begin deze maand duurde het mij te lang en het werd erger en erger. De Vårdcentral gebeld en die verwees me door naar de Fysiotherapie waar ik als vroegste terecht kon op 15 februari. Dus even door bijten en pijn lijden. De Fysio belde ´s morgens de 15 februari op om te zeggen dat het niet door kon gaan en of ik een week later kon komen. Toen barste ik in janken uit want had zo´n pijn. Zij stelde voor om maar gauw de Vårdcentral te bellen. Daar kon ik gelukkig meteen twee uur later terecht. De arts heeft me onderzocht heeft er meteen bloed laten prikken en urine laten onderzoeken. Dat was dus allemaal afgelopen maandag. Het kon wel een paar dagen duren voordat ze de complete uitslag had. De week duurde dus erg lang maar er werd in ieder geval wat aan gedaan. Jan had deze week ook een telefoontje gekregen of hij vrijdag, vandaag dus, naar het ziekenhuis in Karlstad kon komen voor een gesprek om 11.30 uur en de bestraling om 14.00 uur. Dat was twee weken eerder dan dat ze in de eerste instantie ingepland hadden. Het was vanmorgen spekglad. We zijn eerst naar de Munkfors Kommun geweest waar we een in leven zijnde formulier moesten laten ondertekenen anders krijgen we geen pensioen meer. Onderweg er heen werd er al flink zand gestrooid.  Daarna door gereden naar Karlstad. Net buiten Munkfors belde de dokter die vertelde dat de P/S-CRP waarde in mijn bloed veel te hoog was. Normale waarde is 5mg/L die van mij was 32mg/L en de B-SR waarde normaal 0-30 mm en die van mij 80mm. Dat wil zeggen dat er in mijn lichaam ontstekingen zitten. Ik kon bij de apotheek Prednisolon ophalen. Iedereen die mij goed kent weet dat ik helemaal geen slikker ben maar nu konden ze mij van alles naar binnen proppen om maar van de pijn af te zijn. Ik moet de eerste dagen 4 tabletten in één keer innemen en dat zou snel een goed resultaat opleveren zei de arts.  

Toen we in het ziekenhuis aankwamen voor Jan zijn we eerst naar de apotheek gegaan en hebben de medicijnen opgehaald, die heb ik meteen ingenomen. Daarna naar de bestralingsafdeling gegaan waar we een gesprek hadden met de arts. Die heeft ook afgetekend waar Jan bestraald moest worden. Daarna koffie gedronken op de parkeerplaats van Mariebergskogen waar verschillende mensen op het ijs aan het schaatsen waren. Maar hier is het ook al boven nul. Toen naar de ICA om wat boodschappen te doen o.a. verse broodjes, boter en Goudse kaas. Die op de parkeerplaats op gegeten. Jan is daarna weer naar het ziekenhuis gegaan voor zijn 70e bestraling in 3,5 jaar. Ik ben bij bij XXL en Öob geweest en Jan kwam me na ruim een uurtje weer ophalen. Bij Jan was alles goed gegaan. Ik was helemaal uitgeteld en was blij dat ik in de auto zat. We zijn ook rechtstreeks naar huis gegaan. Tegen de avond voelde ik al dat het wat beter ging en nu ik dit schrijf voel ik me stukken beter. Hoop niet dat ik deze troep lang moet blijven slikken met al zijn bijwerkingen maar ben nu heel dankbaar dat ik al een groot gedeelte van de pijn kwijt ben. Woensdag moet ik weer terug komen bij de arts en hoop niet dat er te veel ellende achter weg komt. Jan begint morgen met zijn medicijnen die hij de rest van zijn leven slikken moet, deze remmen de groei van kankercellen, door de mannelijke hormonen zoals testosteron te blokkeren. We zijn wel lekker bezig met z´n tweetjes. Ouderdom komt met gebreken zei mijn moeder altijd. Nou, ze had gelijk!